براى پيشبرد مقاصد شوم خود غالبا دست به نقشه‌هاى مخفيانه و توطئه‌هاى پنهانى مىزدند ، كه در افراد غافل و بى اطلاع زود مؤثر واقع مىشد ، و لذا مىفرمايد : اگر بعضى از مردم بخاطر غفلت تحت تاثير توطئه‌هاى شوم شما قرار گيرند ، خداوندى كه از اسرار نهان و آشكار آنها آگاه است ، غافل نخواهد بود ، و مجازات او در انتظار شما است ! . * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تُطِيعُوا فَرِيقاً مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ يَرُدُّوكُمْ بَعْدَ إِيمانِكُمْ كافِرِينَ ) * . سپس روى سخن را به مسلمانان اغفال شده كرده ، به آنها هشدار مىدهد كه اگر تحت تاثير سخنان مسموم دشمن واقع شوند ، و به آنها اجازه دهند كه در ميان افرادشان نفوذ كنند ، و به وسوسه‌هاى آنها ترتيب اثر دهند ، چيزى نخواهد گذشت كه رشته ايمان را به كلى خواهند گسست و به سوى كفر بازمىگردند ، زيرا دشمن ، نخست مىكوشد آتش عداوت را در ميان آنها شعله ور سازد و آنها را به جان هم بيفكند و مسلما به اين مقدار قناعت نخواهد كرد ، و به وسوسه‌هاى خود هم چنان ادامه مىدهد تا به كلى آنها را از اسلام بيگانه سازد . از آنچه گفته شد ، روشن مىشود كه منظور از بازگشت به كفر كه در آيه فوق به آن اشاره شده ، « كفر حقيقى و بيگانگى مطلق » از اسلام است و نيز ممكن است منظور از « كفر » همان عداوتها و دشمنىهاى دوران جاهليت باشد ، كه آن خود يكى از شعبه‌ها و نشانه‌هاى كفر محسوب مىشود ، چه اينكه ايمان سرچشمه محبت و برادرى است ، و كفر سرچشمه پراكندگى و عداوت است . * ( وَكَيْفَ تَكْفُرُونَ وَأَنْتُمْ تُتْلى عَلَيْكُمْ آياتُ اللَّه وَفِيكُمْ رَسُولُه ) * : بعد به صورت تعجب از مؤمنان سؤال مىكند : چگونه ممكن است شما راه كفر پيش گيريد ، در حالى كه هم پيامبر در ميان شما است ، و هم آيات الهى ، مرتبا